Voor het eerste deel van het onderzoek gebruikten de onderzoekers gegevens van 83.460 volwassenen. Deze deelnemers hadden een vragenlijst ingevuld over wat zij gewoonlijk aten en dronken en hadden een longfunctietest gedaan.

Op basis van de antwoorden over voeding berekenden de onderzoekers de Lifelines Diet Score. Deze score loopt van 0 tot 48 en is gebaseerd op wetenschappelijke kennis over voeding en de Nederlandse voedingsrichtlijnen. Hoe hoger de score, hoe gezonder het totale voedingspatroon volgens deze score. De onderzoekers keken dus niet naar één product of voedingsmiddel, maar naar de kwaliteit van het voedingspatroon als geheel.

Bij een longfunctietest ademt iemand zo diep mogelijk in en blaast vervolgens zo snel en krachtig mogelijk uit. Hiermee kan onder andere worden gemeten hoeveel lucht iemand in de eerste seconde uitblaast en hoeveel lucht diegene in totaal kan uitademen. Ook wordt gekeken naar de verhouding tussen deze waarden. Samen geven deze metingen informatie over hoe goed de longen en luchtwegen functioneren.

Een deel van de deelnemers deed op meerdere momenten een longfunctietest. De vervolgmetingen vonden gemiddeld vier en tien en een half jaar na de eerste meting plaats. Niet alle deelnemers deden aan beide vervolgmetingen mee. Met de gegevens van 37.752 deelnemers konden de onderzoekers bekijken hoe de longfunctie zich in de loop van de tijd ontwikkelde.

Bij de eerste meting hing een hogere voedingsscore samen met een betere longfunctie. Deelnemers met een hogere score konden gemiddeld meer lucht uitblazen in de eerste seconde en hadden gemiddeld een gunstigere verhouding tussen de gemeten longfunctiewaarden. Dit verband was sterker bij deelnemers met astma en vooral bij deelnemers met COPD dan bij deelnemers zonder deze longaandoeningen.

De onderzoekers hielden in hun berekeningen rekening met onder andere leeftijd, geslacht, lengte, sociaaleconomische positie en rookgedrag. Ook daarna bleef het verband tussen voedingskwaliteit en longfunctie zichtbaar.

Vervolgens onderzochten de wetenschappers of de kwaliteit van de voeding ook samenhing met de verandering van de longfunctie over een langere periode. Bij deelnemers met COPD hing een hogere voedingsscore samen met een minder snelle achteruitgang van verschillende longfunctiewaarden. Het verband tussen voedingskwaliteit en het verloop van de longfunctie was bij hen sterker dan bij deelnemers zonder COPD. Bij deelnemers met astma vonden de onderzoekers geen aanwijzingen dat het verband tussen voedingskwaliteit en de achteruitgang van de longfunctie sterker was dan bij deelnemers zonder astma.

De resultaten wijzen er daarmee op dat de kwaliteit van het voedingspatroon vooral bij mensen met COPD mogelijk relevant is voor het verloop van de longfunctie.

Mensen met een gezonder voedingspatroon kunnen op andere punten verschillen van mensen met een minder gezond voedingspatroon. Zulke verschillen kunnen de resultaten mede beïnvloeden. Daarnaast werd de voeding alleen aan het begin van het onderzoek gemeten. Het voedingspatroon van deelnemers kan daarna zijn veranderd. Ook hadden de meeste deelnemers met COPD een relatief milde vorm van de aandoening. Het is daarom niet zeker of de resultaten ook gelden voor mensen met ernstigere COPD.

Het onderzoek bewijst dus niet dat een verandering in voeding astma of COPD kan behandelen of de longfunctie verbetert. De resultaten wijzen er wel op dat voeding mogelijk een beïnvloedbare factor is die meer aandacht verdient binnen onderzoek naar de gezondheid van de longen.