Een half jaar lang voelde Linda zich moe en had ze vage klachten, maar niets wees op iets ernstigs. Totdat ze na een bezoek aan Lifelines het bericht kreeg dat er op haar ECG een afwijking te zien was.  
“Ik dacht in eerste instantie: ‘het zal wel’, maar omdat ik wel klachten had, heb ik toch contact opgenomen met de huisarts.” Daarna gaat alles snel. Ze wordt doorverwezen en binnen een week ondergaat ze alle onderzoeken en krijgt ze haar diagnose: hartfalen. “Je gaat met een tas vol medicijnen en met een heftige diagnose naar huis en binnen een week is je leven veranderd.”   
Dankzij het gezondheidsonderzoek van Lifelines werd de afwijking op tijd gezien en kon behandeling snel gestart worden. “Als ik zo was doorgegaan, had ik hier niet meer gezeten. Ik ben enorm dankbaar dat mijn aandoening ontdekt is.”

De omslag is groot, helemaal voor iemand die gaat voor alles of niets. Van een actief leven waarin ze werkt, sport en het gezin draaiende houdt, naar een leven waarin energie beperkt is en plannen onzeker zijn. “Het is geen normale moeheid. Je wordt er al mee wakker en het heeft niks te maken met wat je doet.” 
Linda stopt met werken, in eerste instantie tijdelijk. Anderhalf jaar probeert ze het werken weer, maar uiteindelijk moet ze accepteren dat het niet meer gaat. “Dit gaat niet meer over, dit is nu je leven.” De acceptatie is moeilijk, maar brengt ook rust. “Waar draait het nou echt om? Dan is werken niet meer het belangrijkste, maar gaat het om thuis en je gezondheid.”

Ze start met medicatie en krijgt later een pacemaker. Haar hart heeft een zeer lage hartslag, maar met de pacemaker gaat het goed. De techniek helpt, hoewel die zijn grenen heeft. Dat merkt ze bijvoorbeeld tijdens een wandeling in de bergen. “Ik kon maar een paar stappen zetten en moest dan weer zitten. Tot ik bijna flauwviel.” Of die wandeling wel zo verstandig was? “Ik ben gewoon niet bang, dat scheelt heel veel” vertelt Linda lachend.

Met vallen en opstaan lukt het om een nieuw ritme te vinden. Ze verdeelt haar energie en doet vrijwilligerswerk. “En voor de kinderen heeft het ook voordelen, ik ben altijd thuis.” Ze probeert te blijven bewegen, al is het anders dan voorheen. Hardlopen gaat niet meer zo fanatiek als vroeger, maar ondertussen gaat het weer. “Soms lukt vijf kilometer, soms lukt vijfhonderd meter, het geeft voldoening.”  Ook in haar denken maakt ze een omslag. Minder controleren, meer accepteren. “Je kunt niet alles controleren, maar je maakt het jezelf wel makkelijker als je het loslaat.”